การตัดสลับระหว่างความจริงอันโหดร้ายกับความทรงจำที่สวยงามช่างเจ็บปวดเหลือเกิน ฉากงานเลี้ยงโรแมนติกกับชุดสีทองตัดกับฉากปัจจุบันที่เต็มไปด้วยน้ำตา ทำให้เห็นความแตกต่างของชีวิตก่อนและหลังเหตุการณ์ร้ายแรง ช่างเป็นพล็อตของรักเธอหรือฆ่าเธอ ที่เล่นกับอารมณ์คนดูได้เก่งมาก
ชอบการแสดงสีหน้าของผู้หญิงในชุดสีน้ำเงินมาก แววตาของเธอมีความเจ็บปวด ความโกรธ และความสับสนปนเปกัน เวลาที่ผู้ชายพยายามจะจับมือเธอ แต่เธอกลับดึงมือหนี มันสื่อถึงความแตกหักที่ซ่อมแซมได้ยากจริงๆ ดูแล้วรู้สึกจุกอกตามตัวละครในรักเธอหรือฆ่าเธอ มาก
ฉากเปิดกล่องของขวัญในงานเลี้ยงดูโรแมนติกมาก แต่พอตัดกลับมาที่โรงพยาบาล มันกลับกลายเป็นความขมขื่น รองเท้าและชุดที่เคยเป็นความทรงจำดีๆ ตอนนี้กลับเป็นสิ่งที่ตอกย้ำความเจ็บปวด การเล่าเรื่องแบบนี้ในรักเธอหรือฆ่าเธอ ทำให้คนดูรู้สึกเหมือนกำลังนั่งไทม์แมชชีนไปกับตัวละคร
ชอบฉากที่ผู้ชายพยายามจะปลุกลูกสาวแต่ไม่ตอบสนอง ความเงียบในห้องโรงพยาบาลมันน่ากลัวกว่าเสียงตะโกนเสียอีก รอยช้ำบนหน้าผากเขาเหมือนเครื่องหมายคำถามว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ การแสดงออกทางสีหน้าที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากหวังเป็นหมดหวัง ช่างเป็นฉากที่ทรงพลังที่สุดในรักเธอหรือฆ่าเธอ
ชุดสีทองในฉากความทรงจำดูสวยสง่าแต่ก็แฝงไปด้วยความน่าสงสัย ท่าทางของผู้หญิงในชุดนั้นดูเย้ายวนแต่ก็มีความเย็นชาบางอย่างซ่อนอยู่ มันทำให้สงสัยว่าเธอคือผู้ร้ายหรือเหยื่อกันแน่ ในรักเธอหรือฆ่าเธอ ทุกดีเทลเล็กๆ น้อยๆ ล้วนมีความหมายซ่อนอยู่หมด