เยียนจือ
ปิ่นทองสัญลักษณ์แห่งความเจ็บปวด
ชอบรายละเอียดเล็กๆ อย่างปิ่นทองรูปนกฟีนิกซ์ที่เป็นจุดเชื่อมโยงระหว่างสองภพชาติ ในเยียนจือ ฉากที่นางเอกหยิบปิ่นขึ้นมาแล้วความทรงจำไหลบ่าเข้ามา มันสื่อถึงความผูกพันที่ตัดไม่ขาดได้ยอดเยี่ยมมาก แสงสีและดนตรีประกอบช่วงนั้นช่วยขับอารมณ์ให้พีคขึ้นอีกเป็นเท่าตัว ดูแล้วอินสุดๆ
ชะตากรรมที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
ดูเยียนจือ แล้วรู้สึกสงสารนางเอกมากที่ต้องเผชิญกับชะตากรรมเดิมๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉากที่เธอถูกทหารลากตัวไปทั้งที่ยังไม่เข้าใจอะไรเลย มันสะท้อนความไร้เดียงสาที่ต้องมาเจอกับความโหดร้ายของอำนาจรัฐ การแสดงของนักแสดงนำสื่ออารมณ์ความสับสนและความกลัวออกมาได้สมจริงมากจนคนดูต้องเอาใจช่วย
บรรยากาศตลาดนัดยามค่ำคืน
ต้องชมทีมสร้างของเยียนจือ ที่เนรมิตฉากตลาดนัดตอนกลางคืนได้สวยงามและสมจริงมาก โคมไฟสีแดงที่แขวนเรียงรายสร้างบรรยากาศเทศกาลที่คึกคัก แต่กลับกลายเป็นฉากหลังของโศกนาฏกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้น ความขัดแย้งระหว่างความสดใสของฉากกับเนื้อหาที่ดราม่าทำให้เรื่องนี้น่าติดตามยิ่งขึ้นไปอีก
การกลับมาของชายชุดดำ
ตัวละครชายชุดดำในเยียนจือ ลึกลับน่าค้นหาสุดๆ การที่เขาปรากฏตัวขึ้นในจังหวะที่นางเอกกำลังตกอยู่ในอันตราย และพยายามยื่นมือเข้าช่วยเหลือแม้จะสายไปบ้าง ก็ทำให้คนดูสงสัยว่าเขาคือใครกันแน่ มีความสัมพันธ์อะไรกับนางเอกในอดีต การแสดงสีหน้าเรียบเฉยแต่แฝงความห่วงใยทำเอาใจละลายเลย
ปมอดีตที่ตามหลอกหลอน
ฉากเปิดเรื่องในเยียนจือ ทำเอาขนลุกซู่เมื่อหญิงสาวเห็นภาพนิมิตจากอดีตชาติ การตัดสลับระหว่างความทรงจำอันโหดร้ายกับปัจจุบันที่ทำท่าจะซ้ำรอยเดิมช่างบีบหัวใจมาก โดยเฉพาะตอนที่ทหารเข้ามาจับกุมและชายหนุ่มพยายามปกป้องแต่กลับต้องจบลงอย่างน่าเศร้า ดูแล้วจุกอกจนพูดไม่ออกจริงๆ