หวานเกินต้าน ผัวฉันอ่อยไม่พัก
ความเจ็บปวดเมื่อเห็นคนรักกอดคนอื่น
ตอนที่ซูเสี่ยวหลีเดินเข้าไปในบาร์แล้วเห็นเซินเจียหมิงกำลังกอดจูบกับเฉินม่าน น้ำตาเธอไหลออกมาทันที มันคือฉากที่บีบหัวใจคนดูที่สุด ความรู้สึกถูกหักหลังผสมกับความเสียใจแสดงออกทางสีหน้าได้สมบูรณ์แบบมาก การตัดสลับระหว่างความทรงจำในคุกกับความจริงที่โหดร้ายทำให้เรื่องราวในหวานเกินต้าน ผัวฉันอ่อยไม่พัก น่าติดตามและเศร้าจับใจ
การกลับมาของลู่เย่ที่เปลี่ยนทุกอย่าง
ไม่คิดเลยว่าลู่เย่จะโผล่มาในบาร์ตอนนั้นพอดี ตอนที่เขาเข้าไปกอดซูเสี่ยวหลีที่กำลังร้องไห้ มันเหมือนฮีโร่ที่มาช่วยนางเอกในยามอ่อนแอ แสงสีฟ้าสลัวกับแววตาที่จริงจังของเขาทำให้ฉากนี้ดูโรแมนติกและอบอุ่นมาก การพบกันอีกครั้งหลังจากเหตุการณ์ร้ายๆ ทำให้รู้ว่าหวานเกินต้าน ผัวฉันอ่อยไม่พัก ไม่ได้มีแค่ดราม่าแต่มีความหวังซ่อนอยู่
ตัวละครผู้ช่วยที่สร้างสีสันให้เรื่อง
ชอบตัวละครเซียวเหวินที่เป็นผู้ช่วยของซูเสี่ยวหลีมาก เธอเป็นคนร่าเริงและคอยให้กำลังใจเสมอ ฉากที่เดินคุยกันบนถนนตอนกลางคืนทำให้เห็นมิตรภาพที่แท้จริงระหว่างเพื่อนหญิง การที่มีตัวละครแบบนี้ช่วยบาลานซ์อารมณ์หนักๆ ของเรื่องได้ดีมาก ทำให้หวานเกินต้าน ผัวฉันอ่อยไม่พัก ไม่ดูเครียดจนเกินไปและมีมุมสดใสให้ยิ้มได้
งานภาพและแสงสีที่เล่าเรื่องได้ยอดเยี่ยม
ต้องชมทีมสร้างเรื่องการใช้แสงและสีมากๆ ฉากในคุกใช้แสงส้มตัดกับเงามืดสร้างความลึกลับ ฉากในบาร์ใช้แสงนีออนสีฟ้าและม่วงสร้างบรรยากาศฟุ้งฝันแต่เศร้า ทุกเฟรมดูมีศิลปะและสื่ออารมณ์ตัวละครได้ชัดเจน โดยเฉพาะตอนซูเสี่ยวหลีมองเห็นภาพสะท้อนในกระจก มันสื่อถึงความแตกสลายภายในใจได้ดีมาก หวานเกินต้าน ผัวฉันอ่อยไม่พัก คืองานภาพที่สวยจนอยากแคปเก็บไว้ทุกฉาก
ฉากวัดตัวที่ร้อนแรงจนต้องหยุดหายใจ
ฉากที่ซูเสี่ยวหลีเข้าไปวัดตัวลู่เย่ในคุกคือจุดพีคที่แท้จริง แสงไฟสลัวกับระยะห่างที่ใกล้กันมากทำให้บรรยากาศตึงเครียดจนแทบขาดใจ การที่ลู่เย่ถอดเสื้อแล้วให้เธอวัดรอบอกและเอว มันช่างยั่วยวนและเต็มไปด้วยนัยยะซ่อนเร้น ดูแล้วใจเต้นแรงมากจริงๆ เรื่องราวในหวานเกินต้าน ผัวฉันอ่อยไม่พัก ทำได้ดีมากในการสร้างเคมีระหว่างตัวละครผ่านภาษากายแบบนี้