ความสัมพันธ์ของหญิงสาวทั้งสองน่าสนใจมาก เริ่มจากห่างเหินแล้วค่อยๆ ใกล้ชิดขึ้น ฉากที่มอบปิ่นโตอาหารดูอบอุ่นแต่ซ่อนเงื่อนงำไว้ เหมือนในเรื่อง ข้าคือแค่ตัวแทนของนาง ที่มีปมลับซับซ้อน การแสดงสีหน้าละเอียดอ่อนมาก คนดูอย่างเราต้องคอยจับตามองว่าใครไว้ใจได้จริง ๆ บรรยากาศในวังสวยงามจนอยากเข้าไปอยู่ในฉากเลยจริง ๆ การแต่งกายก็วิจิตรบรรจงมาก
ฉากเปิดเรื่องด้วยปิ่นโตอาหารสีเข้มที่ดูมีความสำคัญบางอย่าง หญิงสาวที่นั่งอยู่เปิดออกมาพบชามซุปสีเขียว การส่งต่อสิ่งของแบบนี้สื่อความหมายลึกซึ้งมากกว่าแค่อาหารธรรมดา เนื้อหาใน ข้าคือแค่ตัวแทนของนาง มักจะมีรายละเอียดเล็ก ๆ ที่เชื่อมโยงปมใหญ่เสมอ ชอบตรงที่ไม่ต้องพูดเยอะแต่คนดูเข้าใจอารมณ์ได้ทันทีผ่านสายตาที่สื่อออกมา
หญิงรับใช้ชุดชมพูที่ยืนมองอยู่ห่าง ๆ ทำให้รู้สึกถึงความตึงเครียดทันที เธออาจจะไม่ใช่แค่คนรับใช้ธรรมดาแต่ซ่อนบางอย่างไว้ การเดินด้วยกันของนางเอกกับเพื่อนสาวดูสนิทสนมแต่ก็มีสายตาจับจ้อง เหมือนพล็อตใน ข้าคือแค่ตัวแทนของนาง ที่ใครก็ไว้ใจไม่ได้เต็มร้อย ฉากนี้สร้างบรรยากาศระทึกใจได้ดีมากจริง ๆ ทำให้คนดูต้องคาดเดาต่อไป
ฉากบนสะพานไม้ครึ่งเดือนต่อมาคือจุดเปลี่ยนสำคัญ หญิงสาวทำปิ่นโตตกพื้นเมื่อเห็นถาดเครื่องเขียน สีหน้าเปลี่ยนจากยิ้มเป็นตกใจทันที สิ่งของบนถาดสีแดงดูเหมือนจะเปิดเผยความลับบางอย่าง คนดูอย่างเราต้องเดาต่อว่าเขียนอะไรลงไป ถึงทำให้ปฏิกิริยาแรงขนาดนี้ ใน ข้าคือแค่ตัวแทนของนาง ปมแบบนี้แหละที่ทำให้ติดงอมแงมไม่อยากรู้ไม่ได้
เครื่องแต่งกายฮั่นฝูในเรื่องนี้สวยมาก ๆ สีฟ้าพาสเทลตัดกับสีครีมได้ลงตัว บ่งบอกบุคลิกตัวละครได้ชัดเจน หญิงสาวชุดฟ้าดูอ่อนโยนส่วนชุดขาวดูสง่า การจัดแสงธรรมชาติผ่านต้นไม้ทำให้ฉากดูมีมิติ เหมือนดูภาพวาดเคลื่อนไหวจริง ๆ การผลิตละเอียดขนาดนี้หาชมยากใน ข้าคือแค่ตัวแทนของนาง จริง ๆ คุ้มค่าแก่การติดตามชมทุกตอนเลย
การเดินเรื่องใช้การข้ามเวลาแบบไม่กี่วันกับครึ่งเดือนทำให้เห็นพัฒนาการความสัมพันธ์ชัดเจน จากคนแปลกหน้ากลายเป็นเพื่อนสนิท แต่จุดจบฉากกลับหักมุมเมื่อพบเครื่องเขียน ความตกใจที่ทำของหล่นแสดงถึงอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่ ชอบวิธีเล่าเรื่องที่ไม่ยืดเยื้อใน ข้าคือแค่ตัวแทนของนาง ทำให้คนดูไม่เบื่อเลยแม้แต่นิดเดียวและอยากติดตามต่อ
สีหน้าของนางเอกตอนเห็นถาดเครื่องเขียนคือจุดพีคที่สุด ดวงตากว้างขึ้นและริมฝีปากสั่นเล็กน้อย แสดงถึงความกลัวหรือความลับที่ถูกเปิดเผย สิ่งของธรรมดาอย่างพู่กันกับหมึกกลับกลายเป็นอาวุธทางใจได้ ดูแล้วขนลุกเลยจริง ๆ ฉากนี้ใน ข้าคือแค่ตัวแทนของนาง ทำออกมาได้ทรงพลังมากจนต้องดูซ้ำหลายรอบเพื่อจับรายละเอียด
บรรยากาศในตำหนักดูเงียบสงบแต่แฝงไปด้วยอันตราย ม่านสีฟ้าเขียวให้ความรู้สึกเย็นแต่ก็เหงาหน่อย ๆ การที่ตัวละครต้องระวังตัวตลอดเวลาทำให้คนดูรู้สึกกดดันไปด้วย เหมือนทุกการเคลื่อนไหวมีความหมายซ่อนอยู่ ดูในแอปดูหนังแล้วรู้สึกเหมือนได้สืบสวนไปกับตัวละครใน ข้าคือแค่ตัวแทนของนาง เลยทีเดียวสนุกมากจริง ๆ
ปมเรื่องตัวตนและการแทนที่ดูเหมือนจะเป็นใจความสำคัญ จากชื่อเรื่อง ข้าคือแค่ตัวแทนของนาง ก็บอกใบ้ไว้แล้ว ฉากที่หญิงสาวสองคนจับมือกันดูอบอุ่นแต่อาจจะมีความลับซ่อนอยู่ การที่อีกฝ่ายนำเครื่องเขียนมาให้ดูเหมือนจะบังคับหรือเตือนอะไรบางอย่าง คนดูต้องคอยสังเกตรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ตลอดเวลาไม่งั้นจะตามไม่ทันเนื้อเรื่อง
โดยรวมแล้วละครสั้นเรื่องนี้ให้อารมณ์ร่วมสูงมาก ทั้งความสวยงามของฉากและการแสดงของนักแสดงที่เข้าขากันดี ฉากดราม่าไม่ต้องพึ่งคำพูดเยอะใช้สายตาสื่อสารได้หมด ความตกใจตอนปลายฉากทิ้งปมให้คนดูอยากติดตามต่อทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นต่อไป เป็นอีกเรื่องที่น่าติดตามมากใน ข้าคือแค่ตัวแทนของนาง ที่ไม่ควรพลาดจริง ๆ แนะนำให้ดูเลย