ฉากนี้ในข้ามฝันสิบปี บอกเล่าเรื่องราวผ่านสายตาและความรู้สึกได้ดีมาก ไม่ต้องใช้บทพูดเยอะก็รู้เลยว่าตัวละครกำลังเจ็บปวดแค่ไหน การแสดงของนางเอกในชุดเหลืองกับพระเอกชุดดำช่างเข้าขากันเหลือเกิน แค่สบตากันก็เหมือนมีพายุอารมณ์โหมกระหน่ำ ฉากที่พระเอกกำมือแน่นแล้วเดินจากไป ช่างทำให้คนดูใจสลายตามไปด้วย บรรยากาศในสวนที่ดูสงบแต่กลับซ่อนความตึงเครียดไว้ข้างใน เป็นงานภาพที่สวยงามและกินใจมากจริงๆ ดูแล้วอินจนลืมหายใจไปเลย