ดูแล้วจุกอกมากค่ะ เรื่องราวของ ถังหลิง และ สวีหยาง ที่ผูกพันกันตั้งแต่เด็กผ่านเหตุการณ์เลวร้าย จนโตมาต้องมาเผชิญหน้ากับความจริงเรื่องใบจดทะเบียนสมรสที่ซ่อนปมในอดีต การตัดสลับระหว่างความทรงจำวัยเด็กที่ถูกทำร้าย กับปัจจุบันที่เต็มไปด้วยความเข้าใจผิดและความเจ็บปวด ทำเอาคนดูอย่างเราอินสุดๆ บรรยากาศในห้องสีฟ้าที่ดูเย็นชาแต่กลับมีความร้อนระอุของอารมณ์ซ่อนอยู่ ฉากที่ สวีหยาง โยนใบสมรสทิ้งแล้วเห็นภาพพ่อแม่ของอีกฝ่าย มันบอกเล่าความในใจได้ดีมากโดยไม่ต้องพูดอะไรเลย รักนี้ไม่มีใบเบิก ทางออกของพวกเขาคืออะไรกันแน่ ต้องติดตามต่อค่ะ