ชอบโมเมนต์ที่พระเอกถูกกดขี่จนแทบขาดใจ แต่สุดท้ายพลังสีทองก็พุ่งออกมาจากตัวเขา แสงสว่างท่ามกลางความมืดมิดมันช่างสวยงามและทรงพลังมาก การเปลี่ยนจากเหยื่อเป็นผู้แข็งแกร่งในพริบตาทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว เรื่อง อัญเชิญทวยเทพ กู้ชะตาแผ่นดิน ทำฉากนี้ได้อลังการงานสร้างมาก
ไม่ใช่แค่พระเอกที่แสดงดี แต่ปฏิกิริยาของคนรอบข้างทั้งน้ำตา ความตกใจ และความโกรธแค้น มันช่วยส่งอารมณ์ให้พีคขึ้นมาก โดยเฉพาะฉากที่ทุกคนพร้อมใจกันส่งพลังให้ มันทำให้รู้สึกว่าการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องของคนคนเดียว แต่เป็นเรื่องของทุกคนใน อัญเชิญทวยเทพ กู้ชะตาแผ่นดิน
ตัวละครที่นั่งบนบัลลังก์แล้วหัวเราะเยาะความเจ็บปวดของคนอื่น มันช่างน่ารังเกียจและทำให้คนดูอยากกระโดดเข้าไปตบสักที ความขัดแย้งระหว่างความทุกข์ทรมานของพระเอกกับความสนุกสนานของผู้มีอำนาจ มันสะท้อนความอยุติธรรมได้ชัดเจนมากใน อัญเชิญทวยเทพ กู้ชะตาแผ่นดิน
ตอนจบที่พระเอกยืนตระหง่านด้วยแสงสีทองท่ามกลางซากปรักหักพัง มันช่างเท่และน่าค้นหาว่าต่อไปเขาจะทำอะไรกับคนที่ทำร้ายเขา การเดินเข้าไปในประตูแสงมันเหมือนการเริ่มต้นใหม่ที่ยิ่งใหญ่ ใครที่ดู อัญเชิญทวยเทพ กู้ชะตาแผ่นดิน แล้วไม่รอคอยภาคต่อไปถือว่าผิดมาก
ดูแล้วจุกอกมากกับฉากที่พระเอกต้องทนทุกข์ทรมาน เลือดสาดกระเซ็นแต่ก็ยังพยายามลุกขึ้นสู้ สายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดแต่ไม่ยอมแพ้ ทำให้คนดูอย่างเราเอาใจช่วยแทบขาดใจ บรรยากาศใน อัญเชิญทวยเทพ กู้ชะตาแผ่นดิน มันดราม่าและกดดันสุดๆ ใครที่ดูแล้วไม่อินถือว่าใจแข็งมากจริงๆ