O aslanın son nefesini verirkenki bakışı beni mahvetti. Sanki sadece bir canavar değil, bir dostunu kaybetmiş gibi hissettim. O beyaz saçlı çocuğun çaresizliği ve korkusu ekrana yansıdı resmen. (Dublajlı) Canavarların Efendisi: Ataya Dönüş izlerken bu sahne yüzünden nefesimi tuttum. Ayının o kırmızı gözleri ve pençeleri tüyler ürperticiydi. Karakterlerin arasındaki o duygusal bağ, aksiyonun ortasında bile hissediliyor. Netshort'ta izlerken kendimi sahnenin içinde buldum, sanki ben de oradaydım. Bu tür sahneler insanı gerçekten etkiliyor.