(พากย์เสียง) คุณชายสำราญผู้เร้นคม ภาค 2
หมากล้อมเปลี่ยนชะตา
ฉากเปิดเรื่องใน พากย์เสียง คุณชายสำราญผู้เร้นคม ภาค ๒ ทำเอาขนลุกซู่. การดวลหมากล้อมระหว่างชายหนุ่มชุดขาวกับเฒ่าผู้ถูกพันธนาการเต็มไปด้วยพลังอำนาจที่มองไม่เห็น รอยยิ้มของพระเอกดูสบายๆ แต่แฝงความน่ากลัว ในขณะที่ฝ่ายตรงข้ามร้องไห้ฟูมฟายเหมือนคนหมดทางสู้ บรรยากาศตึงเครียดจนแทบขาดใจ ดูในแพลตฟอร์ม แล้วติดหนึบไม่ยอมวางมือถือเลยจริงๆ
น้ำตาแห่งความพ่ายแพ้
เห็นสีหน้าของเฒ่าผู้ถูกโซ่ล่ามแล้วรู้สึกสงสารจับใจ ใน พากย์เสียง คุณชายสำราญผู้เร้นคม ภาค ๒ ฉากนี้ถ่ายทอดอารมณ์ความสิ้นหวังออกมาได้สุดยอดมาก ท่านร้องไห้แทบขาดใจ พยายามดิ้นรนแต่ก็ไร้ประโยชน์ ส่วนหญิงชุดดำที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ก็ดูเย็นชาเหลือเกิน การแสดงของนักแสดงแต่ละคนสมจริงมากจนเราอินไปกับความเจ็บปวดนั้นด้วย
รอยยิ้มมรณะ
ต้องยกนิ้วให้พระเอกชุดขาวใน พากย์เสียง คุณชายสำราญผู้เร้นคม ภาค ๒ ที่แสดงออกทางสีหน้าได้เนียนกริบ ยิ้มทั้งที่อีกฝ่ายกำลังทุกข์ทรมาน ดูเหมือนจะเล่นหมากล้อมชิลๆ แต่จริงๆ แล้วกำลังบดขยี้จิตใจคู่ต่อสู้ ฉากที่เขายกมือไหว้แบบเย้ยหยันตอนจบช่างบาดลึกเหลือเกิน ดูแล้วรู้สึกขนลุกกับความโหดร้ายที่ซ่อนอยู่ในความสุภาพแบบนี้
อำนาจเหนือกระดาน
แค่ดูฉากดวลหมากล้อมใน พากย์เสียง คุณชายสำราญผู้เร้นคม ภาค ๒ ก็รู้แล้วว่าใครคือผู้ชนะที่แท้จริง ชายหนุ่มชุดขาวนั่งนิ่งๆ แต่ควบคุมทุกอย่างไว้ได้หมด ในขณะที่เฒ่าผู้ถูกพันธนาการพยายามทุกวิถีทางก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากกับดักนี้ได้ ฉากนี้สอนให้รู้ว่าบางครั้งสงครามที่ดุเดือดที่สุดไม่ได้เกิดขึ้นด้วยดาบ แต่เกิดขึ้นบนกระดานเล็กๆ นี่เอง
ความเงียบที่น่ากลัว
สิ่งที่ชอบที่สุดใน พากย์เสียง คุณชายสำราญผู้เร้นคม ภาค ๒ คือการใช้ความเงียบสื่ออารมณ์ พระเอกแทบไม่ต้องพูดเยอะ แค่ยิ้มมุมปากก็ทำให้อีกฝ่ายพังทลายลงได้ ส่วนเฒ่าผู้ถูกโซ่ล่ามร้องไห้แทบขาดใจแต่ก็ไม่มีใครสนใจ ความโดดเดี่ยวในฉากนี้ถ่ายทอดออกมาได้ดีมาก ดูในแพลตฟอร์ม แล้วรู้สึกอึดอัดแทนตัวละครจริงๆ
