ดูแล้วรู้สึกเหมือนได้เข้าไปอยู่ในฉากจริงๆ โดยเฉพาะตอนที่หมอหนุ่มกับอาจารย์คุยกัน บรรยากาศในห้องตรวจมันช่างสมจริงจนลืมหายใจ ส่วนฉากครอบครัวนั่งล้อมวงกินข้าวก็อบอุ่นมาก ทำให้คิดถึงบ้านตัวเองเลย เรื่องราวในล้อชีวิตลิขิตฝัน ไม่ได้แค่เล่าเรื่อง แต่เหมือนพาเราไปสัมผัสอารมณ์ของตัวละครจริงๆ ทุกการเคลื่อนไหว ทุกสายตา มันมีความหมายหมดเลย