ชอบตรงที่ผู้กำกับไม่ใส่เพลงคลอตลอดเวลา แต่ปล่อยให้เสียงเงียบและความเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ พูดแทนความรู้สึก เสียงรองเท้ากระทบพื้นหรือเสียงหายใจเบาๆ กลับทำให้ฉากนี้ดูมีพลังมากกว่าการใช้เพลงเศร้าๆ เสียอีก
พระเอกที่ดูภายนอกเข้มแข็งแต่กลับแสดงออกถึงความอ่อนแอเมื่ออยู่ต่อหน้าพระนาง เป็นคาแรคเตอร์ที่น่าสนใจมาก การที่เขาเลือกที่จะพึ่งพาเธอในยามลำบาก แสดงให้เห็นว่าเธอสำคัญกับเขาแค่ไหน เรื่องอาวุธลับของนายหญิง สร้างตัวละครได้น่าจดจำจริงๆ
ตอนที่พระเอกพิงไหล่พระนางแล้วเธอก็ไม่ผลักออก แต่กลับปล่อยให้อยู่แบบนั้น มันคือความเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดอะไรเลย เป็นโมเมนต์ที่อบอุ่นและเศร้าในเวลาเดียวกัน ดูแล้วใจพองโตแต่ก็จุกในคอเหมือนกัน
ชอบที่เรื่องอาวุธลับของนายหญิง ใส่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างการที่พระนางจับมือตัวเองหรือพระเอกมองนาฬิกาบ่อยๆ สิ่งเหล่านี้ช่วยบอกเล่าความกังวลและความรีบร้อนของตัวละครได้ดีมาก โดยไม่ต้องมีบทพูดอธิบายยาวเหยียดเลย
บรรยากาศในห้องรอผ่าตัดช่างกดดันจนแทบหายใจไม่ออก การที่พระเอกเดินเข้ามาแล้วนั่งข้างๆ โดยไม่พูดอะไรเลย ยิ่งทำให้เรารู้สึกถึงความหนักอึ้งของสถานการณ์ ในเรื่องอาวุธลับของนายหญิง ฉากนี้สื่ออารมณ์ได้ดีมาก แค่สายตาก็บอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดแล้ว ไม่ต้องใช้คำพูดเยอะก็กินใจสุดๆ