ชอบไอเดียการใช้ผ้าปิดตาสีแดงเป็นสัญลักษณ์ในตอนต้นเรื่องมาก มันสื่อถึงความไม่แน่นอนและความไว้วางใจที่เปราะบางระหว่างตัวละคร พอถอดออกมาก็เจอความจริงที่เจ็บปวด การดำเนินเรื่องใน กลรักบอสเจ้าเล่ห์ เร้าอารมณ์มาก โดยเฉพาะจังหวะที่พระเอกป้อนน้ำแล้วน้ำไหลลงคอ แสดงถึงความอ่อนแอที่ต้องพึ่งพาอีกฝ่าย
รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างรอยแดงบนคอนางเอกหรือหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มพระเอก ทำเอาใจสลายจริงๆ ผู้กำกับเก็บภาพอารมณ์ได้ละเอียดอ่อนมาก ใน กลรักบอสเจ้าเล่ห์ ทุกเฟรมเหมือนภาพวาดที่สื่ออารมณ์ได้ชัดเจน ฉากที่นางเอกลูบหน้าพระเอกแล้วทั้งคู่ร้องไห้พร้อมกันคือจุดพีคที่เรียกน้ำตาได้ทันที
ฉากที่ทั้งคู่กอดกันแต่สายตาไม่ได้อยู่ด้วยกันมันสื่อความหมายลึกซึ้งมาก พระเอกพยายามโอบกอดเพื่อปลอบโยน แต่นางเอกกลับดูสับสนและเจ็บปวด ความสัมพันธ์ใน กลรักบอสเจ้าเล่ห์ ซับซ้อนกว่าที่เห็นผิวเผิน การตัดสลับระหว่างฉากปัจจุบันกับภาพความทรงจำทำให้เข้าใจปมด้อยของตัวละครได้ดียิ่งขึ้น
ตอนจบที่พระเอกแต่งตัวสูทสีแดงเลือดนกยืนมองอีกฝ่ายที่นอนอยู่บนเตียง มันช่างขัดแย้งกันเหลือเกิน ความหรูหราภายนอกซ่อนความว่างเปล่าภายใน ละครเรื่อง กลรักบอสเจ้าเล่ห์ ทำได้ดีมากในการทิ้งคำถามให้คนดูขบคิดต่อว่าความสัมพันธ์นี้จะลงเอยอย่างไร รอคอยตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ
ดูแล้วจุกอกมากกับฉากที่พระเอกน้ำตาไหลพรากขณะกอดนางเอกไว้แน่น ความเจ็บปวดในสายตาของเขาบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดโดยไม่ต้องใช้คำพูด การแสดงของนักแสดงนำใน กลรักบอสเจ้าเล่ห์ สมจริงจนคนดูอย่างเราอินตามไปด้วย บรรยากาศในห้องที่เงียบสงัดยิ่งทำให้ความเศร้าทวีคูณ เป็นฉากที่ตราตรึงใจสุดๆ