ฉากนี้ในผู้มาเยือนที่มองไม่เห็น ทำเอาใจสลายจริงๆ สีหน้าของหญิงสาวที่พยายามยิ้มทั้งที่น้ำตาจะไหล กับผู้ชายที่มีแผลบนหน้าแต่ยังพยายามพูดปลอบใจ มันสื่อถึงความเจ็บปวดที่ทั้งคู่ต้องแบกรับโดยไม่ต้องพูดอะไรออกมาเลย บรรยากาศในห้องที่มืดสลัวช่วยเสริมอารมณ์ได้สมบูรณ์แบบ ดูแล้วรู้สึกเหมือนเราเป็นส่วนหนึ่งของความทุกข์นั้นจริงๆ