ฉากนี้ในผู้มาเยือนที่มองไม่เห็น ทำเอาใจสลายจริงๆ สีหน้าของพระเอกที่พยายามกลั้นน้ำตาแต่สุดท้ายก็ระเบิดออกมา มันสื่อถึงความทุกข์ทรมานภายในได้ลึกซึ้งมาก การที่เขากำมือแน่นแล้วค่อยๆ ปล่อยออก เหมือนกำลังปล่อยวางบางสิ่งที่สำคัญที่สุดไปอย่างช้าๆ นางเอกที่นอนนิ่งๆ แต่ดวงตากลับบอกเล่าเรื่องราวมากมาย ทำให้คนดูอย่างเราต้องน้ำตาไหลตามโดยไม่ทันตั้งตัว บรรยากาศในห้องที่เงียบสงัดกลับยิ่งทำให้ความเจ็บปวดดังขึ้นเป็นสองเท่า