ดูแล้วอินมากกับบรรยากาศความกดดันที่ตัวละครต้องเผชิญ แค่เห็นน้ำไหลจากก๊อกก็ทำเอาทุกคนตาโตเป็นประกาย ความแตกต่างระหว่างความหรูหราในห้องกับโลกภายนอกที่แห้งแล้งช่างน่าขนลุก ฉากที่ทุกคนวิ่งหนีผีในชุดกันเปื้อนสีชมพูช่างตลกปนสยองสุดๆ การดำเนินเรื่องในเสี่ยเจ้าของหอในวันสิ้นโลก เร็วและกระชับมาก ทำให้คนดูต้องลุ้นตามทุกวินาทีว่าพวกเขาจะรอดไหม ชอบตรงที่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างเศษขนมบนพื้นก็กลายเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญได้จริงๆ