ฉากเปิดด้วยฝูงซอมบี้วิ่งตามรถไฟสีแดงท่ามกลางหิมะขาวโพลน ช่างเป็นภาพที่ทั้งสวยงามและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน ตัวละครหลักผมขาวที่ยืนถือลำโพงแล้วยิ้มอย่างมั่นใจ ทำให้เรารู้สึกว่าเขาคือความหวังเดียวของคนกลุ่มนี้ โดยเฉพาะฉากที่เขายืนกางแขนรับผู้รอดชีวิต มันช่างฮีโร่สุดๆ! การดำเนินเรื่องในเสี่ยเจ้าของหอในวันสิ้นโลก เร็ว กระชับ ไม่ยืดเยื้อ มีทั้งดราม่าแม่ลูกและแอ็คชั่นไล่ล่าที่ตื่นเต้นจนนั่งไม่ติดเก้าอี้