เปลี่ยนฉากมาที่โรงพยาบาล นางเอกดูเป็นกังวลมากเวลาเฝ้าคนป่วย สีหน้าตอนคุยกับหมอเต็มไปด้วยความหวังและความกลัวปนกัน ฉากนี้ดึงอารมณ์คนดูได้ดีมาก เห็นความอ่อนแอของตัวละครชัดเจน การแสดงสีหน้าละเอียดมากจนเราอินตามไปด้วย ดูในเน็ทชอร์ตแล้วรู้สึกเหมือนได้เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์จริงเลย อยากรู้ว่าคนป่วยจะเป็นยังไงต่อ
แค่ฉากกินข้าวธรรมดาแต่ทำไมดูมีชั้นเชิงขนาดนี้ พระเอกพยายามชวนคุยแต่นางเอกดูไม่พร้อมจะตอบโต้ ช้อนส้อมที่วางลงเบาๆ สายตาที่มองอาหารมากกว่ามองหน้ากัน มันสื่อถึงความสัมพันธ์ที่ร้าวฉานได้ดีมาก ชอบมุมกล้องที่จับความรู้สึกเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ เรื่องรักเธอเหมือนยาเสพติด ทำฉากธรรมดาให้ดูน่าสนใจได้เก่งมาก
ฉากที่นางเอกไปคุยกับพยาบาลที่เคาน์เตอร์ ดูแล้วรู้สึกถึงความหวังเล็กๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้น สีหน้าที่ยิ้มออกมาได้ทั้งที่ยังกังวลอยู่ แสดงให้เห็นถึงความเข้มแข็งของตัวละคร ฉากโรงพยาบาลทำออกมาได้สมจริงมาก แสงสว่างและโทนสีช่วยให้รู้สึกสบายตาขึ้นหลังจากฉากตึงเครียดก่อนหน้านี้ ดูแล้วอยากให้เรื่องราวจบลงด้วยดีสักที
ชอบวิธีเล่าเรื่องที่เปลี่ยนอารมณ์จากตึงเครียดเป็นห่วงใยได้อย่างเนียนมาก จากฉากอาหารที่เย็นชา มาสู่ฉากโรงพยาบาลที่อบอุ่นกว่า แม้จะยังมีความกังวลอยู่แต่ก็รู้สึกถึงความหวัง การแสดงของนางเอกในแต่ละฉากแตกต่างกันชัดเจน แสดงให้เห็นพัฒนาการของตัวละครได้ดีมาก ดูในเน็ทชอร์ตแล้วติดงอมแงม อยากรู้ตอนต่อไปทันที
ฉากกินข้าวระหว่างพระเอกกับนางเอกดูอึดอัดจนคนดูต้องกลั้นหายใจตาม บรรยากาศในห้องอาหารที่หรูหราแต่กลับเย็นชาเพราะความเงียบงัน สายตาที่หลบเลี่ยงกันบอกเล่าเรื่องราวได้ดีกว่าคำพูด ดูแล้วรู้สึกเหมือนกำลังแอบมองดราม่าในบ้านเพื่อนจริงๆ เรื่องราวในรักเธอเหมือนยาเสพติด ช่วงนี้ดูตึงเครียดมาก อยากรู้ว่าใครจะยอมใครก่อนกัน