ชอบฉากเดินคุยกันใต้ต้นแปะก๊วยสีเหลืองอร่ามมาก ให้ความรู้สึกอบอุ่นแต่แฝงความเหงาเล็กน้อย การที่เพื่อนร่วมห้องยื่นกล่องข้าวให้แล้วคุยเรื่องหนังสือ มันดูเป็นชีวิตวัยเรียนที่สมจริงสุดๆ ดูแล้วนึกถึงบรรยากาศใน รักเธอเหมือนยาเสพติด ที่พระเอกนางเอกต้องแอบรักกันเงียบๆ ในรั้วมหาวิทยาลัย
การที่นางเอกต้องมาเจอเพื่อนแล้วทำท่าทางเหมือนมีเรื่องกังวลในใจ ทั้งที่เพิ่งได้รับเงินก้อนใหญ่มา มันชวนให้สงสัยว่าเงินนี้มาจากไหน? เป็นค่ารักษาพยาบาลจริงไหม? หรือมีเบื้องหลังอะไรซ่อนอยู่ เหมือนพล็อตใน รักเธอเหมือนยาเสพติด ที่ทุกการกระทำมีเหตุผลซ่อนอยู่ตลอดเวลา
แม้ฉากแรกจะดูตึงๆ ระหว่างพระเอกในชุดสูทกับนางเอกในชุดกันหนาวลายหมา แต่พอตัดมาฉากมหาลัยกลับเห็นความอ่อนโยนของนางเอกชัดเจน การแสดงสีหน้าตอนกินขนมไปอ่านหนังสือไป มันดูเป็นธรรมชาติมาก ทำให้เราอินกับเรื่องราวใน รักเธอเหมือนยาเสพติด ได้ง่ายขึ้น
สังเกตไหมว่าลายเสื้อกันหนาวของนางเอกมีรูปหมาสีขาว น่าจะสื่อถึงสัตว์เลี้ยงหรือความทรงจำสำคัญบางอย่าง พอมาเจอฉากที่เธอได้รับเงินค่ารักษาพยาบาล ยิ่งทำให้เชื่อมโยงได้ว่าเธออาจกำลังดูแลใครสักคนอยู่ เรื่องราวแบบนี้แหละที่ทำให้ รักเธอเหมือนยาเสพติด น่าติดตามจนวางไม่ลง
ฉากที่นางเอกเดินดูมือถือแล้วเจอข้อความโอนเงินห้าหมื่นหยวน ทำเอาใจคนดูเต้นรัวตามเลย! สีหน้าเธอที่เปลี่ยนจากยิ้มเป็นตกใจสื่ออารมณ์ได้ดีมาก เหมือนกำลังดู รักเธอเหมือนยาเสพติด ที่เต็มไปด้วยปมปริศนา ชอยส์การตัดสลับระหว่างอดีตกับปัจจุบันทำให้เราอยากรู้ว่าผู้ชายคนนั้นคือใครกันแน่