ชอบตัวละครเพื่อนสาวในรักเธอเหมือนยาเสพติด มากเลยนะ เธอคือตัวเชื่อมที่สำคัญที่ทำให้เรื่องราวเดินหน้าได้ ทั้งการกระซิบกระซาบในระเบียง และการผลักดันให้พระเอกกล้าแสดงออก ฉากที่เธอทำท่าขอความเมตตาให้เพื่อน มันตลกและน่าเอ็นดูมาก เป็นตัวละครที่ขาดไม่ได้เลยจริงๆ สำหรับพล็อตเรื่องแนวนี้
การจัดฉากในงานเลี้ยงของรักเธอเหมือนยาเสพติด ดูใส่ใจรายละเอียดมาก ทั้งลูกโป่งสีพาสเทล ช่อดอกไม้สวยๆ และแสงไฟที่อบอุ่น มันช่วยส่งเสริมอารมณ์ของฉากสารภาพรักได้เป็นอย่างดี ความตัดกันระหว่างความเงียบงันของนางเอกกับความตื่นเต้นของพระเอก ยิ่งทำให้ฉากนี้น่าจดจำ ดูแล้วรู้สึกเหมือนเราไปยืนอยู่ในงานนั้นจริงๆ
สิ่งที่ชอบที่สุดในรักเธอเหมือนยาเสพติด คือการใช้ภาษากายแทนคำพูดเยอะมาก โดยเฉพาะตอนที่พระเอกยื่นช่อดอกไม้ให้ แล้วเธอยังไม่กล้ารับทันที สายตาที่มองกันมันมีเรื่องราวเยอะแยะไปหมด ไม่ต้องพูดอะไรออกมาก็รู้ว่าเขารักกันแค่ไหน การแสดงของนักแสดงทั้งคู่ธรรมชาติมาก ทำให้คนดูอย่างเราอินไปกับความเขินอายนั้นได้ง่ายๆ
พล็อตเรื่องในรักเธอเหมือนยาเสพติด แม้จะดูคลาสสิกแต่ก็เล่าได้น่าติดตามมาก การเปลี่ยนผ่านจากความสัมพันธ์แบบเพื่อนที่คุยกันเรื่องเรียน มาสู่ฉากที่ฝ่ายชายกล้าเปิดเผยความรู้สึก มันค่อยเป็นค่อยไปและไม่ดูฝืนธรรมชาติ ฉากจบที่เธอเริ่มยิ้มรับความรู้สึก มันคือจุดพีคที่ทำให้คนดูใจฟูและรู้สึกดีตามไปด้วย เป็นตอนจบที่อบอุ่นหัวใจมาก
ฉากเฉลยความรู้สึกในรักเธอเหมือนยาเสพติด ทำเอาใจสั่นไปหมด การที่พระเอกถือช่อดอกไม้เดินเข้ามาหาเธอตรงๆ ท่ามกลางบรรยากาศงานเลี้ยงที่ดูวุ่นวาย แต่สายตาเขากลับโฟกัสแค่เธอคนเดียว มันคือโมเมนต์ที่โรแมนติกและกดดันในเวลาเดียวกัน สีหน้าของเธอที่เปลี่ยนจากความตกใจเป็นความตื้นตัน บอกเล่าเรื่องราวความรักที่ซ่อนเร้นได้ดีมากจริงๆ