ฉากเปิดเรื่องในห้องควบคุมกล้องวงจรปิดสร้างความกดดันได้ยอดเยี่ยมมาก แสงสีฟ้าเย็นยะเยือกสะท้อนถึงความเย็นชาของอำนาจ ชายชุดขาวดูน่าเกรงขามจนน่ากลัว ในขณะที่ชายชุดดำดูเป็นลูกน้องที่จงรักภักดี บรรยากาศแบบนี้ทำให้คนดูรู้สึกเหมือนกำลังแอบดูความลับบางอย่างที่ห้ามเปิดเผย เป็นจุดเริ่มต้นของดินสอแห่งความแค้น ที่ทำให้เราอยากรู้ว่าพวกเขาซ่อนอะไรไว้กันแน่
การปะทะกันทางสายตาในห้องประชุมสั้นๆ แต่ทรงพลังมาก สีหน้าของชายชุดขาวที่ดูเหยียดหยามตัดกับสีหน้าเคร่งเครียดของชายชุดดำ บอกเล่าเรื่องราวอำนาจและการกดขี่ได้โดยไม่ต้องใช้คำพูดเยอะเลย ฉากนี้ทำให้เรารู้สึกอึดอัดตามตัวละคร และสงสัยว่าความขัดแย้งนี้จะนำไปสู่จุดจบแบบไหนในดินสอแห่งความแค้น
ฉากที่พระเอกออกกำลังกายบนดาดฟ้าท่ามกลางวิวเมืองสวยๆ เป็นภาพที่ดูเท่มาก แต่แววตาของเขาบอกถึงความทุกข์ใจที่ซ่อนอยู่ การที่เขาต้องฝึกฝนร่างกายอย่างหนักในขณะที่ต้องดูแลคนรักที่ป่วย แสดงให้เห็นถึงความรับผิดชอบและความรักที่บริสุทธิ์ เป็นตัวละครที่ทำให้เราเอาใจช่วยสุดๆ ในดินสอแห่งความแค้น
ฉากในโรงพยาบาลที่พระเอกเข็นรถเข็นให้คนรักที่นั่งนิ่งๆ เป็นฉากที่เรียกน้ำตาได้ง่ายมาก แม้เขาจะดูเข้มแข็งภายนอก แต่แววตาที่มองเธอเต็มไปด้วยความห่วงใยและความเจ็บปวด การที่ต้องเห็นคนที่รักต้องทุกข์ทรมานในขณะที่ตัวเองพยายามเข้มแข็ง เป็นอารมณ์ที่ดึงดราม่าได้ดีมากในดินสอแห่งความแค้น
ตัวละครคุณหมอในชุดขาวดูเป็นคนที่มีความหวังดี แต่การที่ยืนมองคู่พระนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทำให้เรารู้สึกว่ามีอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลังคำพูดของเธอ ฉากการพูดคุยในห้องผู้ป่วยดูตึงเครียดอย่างบอกไม่ถูก เหมือนเธอรู้ความจริงบางอย่างที่คนอื่นไม่รู้ เป็นปมที่น่าสนใจมากในดินสอแห่งความแค้น