ชอบรายละเอียดเล็กๆ อย่างตอนหมอโบราณควักยาออกมาจากกล่องไม้สีดำ มันดูขลังและมีมนต์ขลังมาก ท่าทางที่ท่านรีบร้อนแต่ยังคงความนิ่งสงบ มันบอกเล่าความเป็นมืออาชีพได้ดีมาก เรื่อง เยียนจือ ใส่ใจในอุปกรณ์ประกอบฉากจริงๆ ทำให้โลกในเรื่องดูสมจริงขึ้นเยอะเลย
ตอนที่ท่านผู้ใหญ่ในชุดสีเทาวิ่งมาเห็นภาพแล้วเข่าทรุดลงกับพื้นทันที มันสื่อถึงความสูญเสียและความผิดชอบได้ดีมากโดยไม่ต้องพูดอะไรเลย สีหน้าที่เต็มไปด้วยความตกใจและความเจ็บปวด มันทำให้เรารู้สึกสงสารตัวละครนี้มาก เป็นฉากที่เรียกน้ำตาได้เก่งมากใน เยียนจือ
ภาพที่นางเอกในชุดสีเหลืองอ่อนมีเลือดไหลออกจากมุมปาก มันสร้างความตัดกันที่สวยงามแต่ก็น่าสลดใจมาก สีเหลืองที่ควรจะสดใสกลับดูหม่นหมองลงทันทีเมื่อมีเลือดสีแดงตัดกัน การถ่ายทำใน เยียนจือ เก็บรายละเอียดตรงนี้ได้ดีมาก ทำให้เรารู้สึกถึงความบอบบางของชีวิต
ทั้งฉากแทบไม่มีบทพูดเลย แต่ทุกการเคลื่อนไหว ทุกสายตามันสื่อสารออกมาได้ชัดเจนมาก พระเอกที่พยายามปลุกนางเอก หมอที่รีบรักษา ผู้ใหญ่ที่ช็อก มันคือความวุ่นวายในความเงียบที่ทรงพลังมาก ดู เยียนจือ แล้วรู้สึกว่าบางครั้งความเงียบก็บอกเล่าเรื่องราวได้มากกว่าคำพูดเยอะเลย
ฉากที่พระเอกกอดนางเอกที่หมดสติไว้แน่น น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว มันทำให้ใจเราสลายตามไปด้วย ความเจ็บปวดที่สื่อออกมาทางสายตาของเขามันทรงพลังมาก ดูแล้วรู้สึกจุกอกจริงๆ การแสดงใน เยียนจือ ช่วงนี้ทำได้ดีจนน่าตกใจ อยากรู้ว่าเธอจะเป็นอะไรต่อไป