เยียนจือ
ภาษากายบอกเล่าเรื่องราวได้ดีกว่าคำพูด
ชอบการ diễnในเยียนจือ ที่ไม่ต้องใช้บทพูดเยอะก็สื่ออารมณ์ได้ชัดเจน ท่าทางกอดอกของพระเอกสื่อถึงความเย็นชาและการตั้งกำแพง ในขณะที่นางเอกพยายามเข้าหาแต่ก็ถูกปฏิเสธอย่างนุ่มนวล ฉากที่เขาวางมือบนบ่าเธอแล้วดึงออกทันที ช่างเป็นรายละเอียดเล็กๆ ที่สื่อถึงความขัดแย้งในใจได้ยอดเยี่ยมจริงๆ
เมื่อคนเก่าปรากฏตัว ความรักจะลงเอยอย่างไร
พล็อตเรื่องในเยียนจือ น่าสนใจตรงที่การกลับมาของตัวละครชุดขาวและชุดดำ ที่ดูเหมือนจะเป็นคู่รักหรือมีความสัมพันธ์พิเศษ การที่พวกเขาเดินขึ้นบันไดไปพร้อมกัน ทิ้งให้คู่แรกยืนมองตาม สร้างความรู้สึกอิจฉาและน้อยใจได้ทันที ฉากนี้ทำให้คนดูเอาใจช่วยนางเอกชุดม่วง อยากให้เธอสู้เพื่อความรักของตัวเองบ้าง
ความตึงเครียดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ
การดำเนินเรื่องในเยียนจือ ค่อยเป็นค่อยไปแต่ทรงพลัง เริ่มจากบทสนทนาธรรมดาที่แฝงความขัดแย้ง จนถึงการปรากฏตัวของบุคคลที่สามที่เปลี่ยนบรรยากาศทันที สีหน้าของนางเอกที่เปลี่ยนจากยิ้มเป็นตกใจ สะท้อนความรู้สึกข้างในได้ดีมาก ฉากจบที่ประตูปิดลงทิ้งปริศนาไว้ให้คนดูได้คาดเดาต่อไป ว่าข้างในนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เครื่องแต่งกายและฉากหลังที่งดงามสมยุค
นอกจากเนื้อเรื่องที่น่าสนใจแล้ว เยียนจือ ยังใส่ใจในรายละเอียดของเครื่องแต่งกายและฉากหลัง ชุดฮั่นฝูสีม่วงของนางเอกดูโดดเด่นและเข้ากับบุคลิก ฉากอาคารไม้โบราณให้ความรู้สึกขลังและสมจริง แสงธรรมชาติที่ส่องลงมาช่วยเสริมอารมณ์ของฉากได้เป็นอย่างดี เป็นงานสร้างที่ดูแล้วเพลินตาเพลินใจจริงๆ ค่ะ
หนึ่งเดือนผ่านไป ความสัมพันธ์เปลี่ยนไปไหม
ฉากเปิดเรื่องในเยียนจือ บอกเวลาผ่านไปหนึ่งเดือน แต่บรรยากาศระหว่างชายหญิงดูตึงเครียดมากกว่าหวานชื่น รอยยิ้มของเธอพยายามปกปิดความกังวล ส่วนเขาที่ยืนกอดอกแสดงออกถึงความไม่พอใจ การมาเยือนของคู่รักอีกคู่ทำให้สถานการณ์ยิ่งซับซ้อนขึ้น ดูเหมือนจะมีปมบางอย่างที่รอการคลี่คลาย น่าติดตามมากค่ะ