ชอบมุมกล้องที่ตัดสลับระหว่างคู่พระนางที่กำลังมีความสุข กับการที่มีหญิงสาวในชุดหรูหราคอยจับตามองจากบนระเบียงในเยียนจือ สายตาของเธอไม่ได้แสดงความอิจฉาธรรมดา แต่ดูเหมือนจะมีความกังวลหรือรู้เห็นเป็นใจกับบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น ฉากนี้สร้างปมดราม่าได้ดีมากโดยไม่ต้องใช้คำพูดเยอะ แค่สีหน้าก็บอกเล่าเรื่องราวได้หมดแล้ว ทำให้คนดูอยากรู้ทันทีว่าเธอคือใครและเกี่ยวข้องกับพระเอกอย่างไร
โมเมนต์ที่พระเอกมอบกระบอกไม้ไผ่เล็กๆ ให้แก่นางเอกในเยียนจือ ช่างอบอุ่นหัวใจมาก แม้จะเป็นวัตถุชิ้นเล็กๆ แต่การส่งมอบและการรับด้วยความทะนุถนอมของนางเอก มันสื่อถึงความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่าคำพูด สีหน้าของพระเอกที่ดูอ่อนโยนต่างจากตอนวาดรูปตอนแรก ทำให้รู้ว่าเขาใส่ใจเธอเป็นพิเศษ ฉากนี้คือจุดเปลี่ยนที่ทำให้คนดูเริ่มเอาใจช่วยคู่คู่นี้จริงๆ อยากให้พวกเขามีความสุขท่ามกลางเรื่องราววุ่นวายที่กำลังจะตามมา
การเปลี่ยนฉากจากภายนอกที่สว่างสดใส มาสู่ภายในห้องโถงของเยียนจือ ที่ดูเคร่งขรึมและมีพิธีการมากขึ้น สร้างความตื่นเต้นได้เป็นอย่างดี นางเอกที่เดินเข้ามาพร้อมม้วนกระดาษในมือ ดูมุ่งมั่นแต่ก็มีความประหม่าเล็กน้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับหญิงสาวผู้สูงศักดิ์ บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็น แต่สัมผัสได้จากการจัดวางองค์ประกอบภาพและแสงเงาที่ดูขลังมาก
ฉากที่นางเอกยืนประจันหน้ากับหญิงสาวในชุดสีเขียวในเยียนจือ คือไฮไลท์ของเรื่องนี้จริงๆ แม้จะยังไม่มีบทพูดที่รุนแรง แต่สายตาคู่นั้นที่จ้องมองกันมันเต็มไปด้วยเรื่องราว หญิงสาวผู้สูงศักดิ์ดูมีอำนาจและน่าเกรงขาม ในขณะที่นางเอกดูเป็นรองแต่ก็มีความกล้าหาญซ่อนอยู่ การที่เธอถือม้วนกระดาษไว้อย่างแน่นหนาเหมือนเป็นอาวุธหรือหลักฐานสำคัญ ทำให้คนดูเดาได้ว่าม้วนนั้นต้องมีอะไรที่สำคัญมากๆ ต่อชะตากรรมของตัวละครทั้งหมด
ฉากเปิดเรื่องในเยียนจือ ช่างงดงามและเต็มไปด้วยบรรยากาศโบราณ พระเอกนั่งวาดรูปอย่างใจเย็น ส่วนนางเอกในชุดฟ้าดูสดใสและขี้เล่นมาก การที่เธอแอบเอาใบสั่งงานมาให้ดูแล้วทำท่าทางตื่นเต้น มันทำให้เรารู้สึกว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่มีความพิเศษซ่อนอยู่ ไม่ใช่แค่คนรู้จักธรรมดา แต่ดูเหมือนจะมีแผนการอะไรบางอย่างร่วมกัน ความเคมีระหว่างนักแสดงเข้ากันได้ดีมากจนอดยิ้มตามไม่ได้