ดันเจียนนี้ ผีทั้งหมดคือญาติผม
ความอบอุ่นท่ามกลางความสยอง
ฉากที่หญิงชุดแดงกอดเด็กผมขาวช่างอบอุ่นจนลืมไปเลยว่ารอบตัวเต็มไปด้วยบรรยากาศหลอนๆ ของดันเจียนนี้ ผีทั้งหมดคือญาติผม การตัดสลับระหว่างความน่ารักกับฉากเลือดสาดทำให้คนดูอย่างเราใจเต้นแรง ไม่รู้จะกลัวหรือจะเขินดี แต่บอกเลยว่าเคมีของตัวละครคู่นี้มันช่างเข้ากันสุดๆ ดูแล้วอยากมีพี่สาวแบบนี้บ้างจัง
รอยยิ้มที่ซ่อนความบ้าคลั่ง
ตัวละครชายชุดสูทที่ยิ้มอย่างมีเลศนัยตอนชี้มือมาที่กล้อง มันช่างน่าขนลุกแต่ก็เท่จนต้องหยุดดูซ้ำ ดันเจียนนี้ ผีทั้งหมดคือญาติผม เล่นกับอารมณ์คนดูได้ดีมาก ฉากที่เขาใช้นิ้วจุ่มเลือดแล้วเขียนลงในหนังสือ มันแสดงถึงความอันตรายที่ซ่อนอยู่ในรอยยิ้มนั้น คนดูอย่างเราต้องคอยลุ้นว่าต่อไปเขาจะทำอะไรอีก
ปฏิกิริยาช็อกของเหล่าตัวละคร
ชอบฉากที่ตัวละครอื่นๆ ทำหน้าตกใจสุดขีดตอนเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ทั้งแว่นตาแตกและปากอ้าค้าง มันช่วยเบรกอารมณ์เครียดได้ดีมาก ดันเจียนนี้ ผีทั้งหมดคือญาติผม รู้จังหวะการปล่อยมุกตลกแทรกได้ดี ทำให้เรื่องไม่ตึงเกินไป การแสดงสีหน้าแบบการ์ตูนชิบิ ในบางฉากก็ช่วยเพิ่มอรรถรสให้คนดูรู้สึกอินไปกับความวุ่นวายที่เกิดขึ้น
หนังสือต้องคำสาปกับเลือด
ฉากที่ตัวเอกเปิดหนังสือเก่าๆ แล้วมีเลือดไหลออกมาจากนิ้ว มันช่างเป็นภาพที่ทรงพลังและน่าจดจำมาก ดันเจียนนี้ ผีทั้งหมดคือญาติผม สร้างบรรยากาศลึกลับได้ดีจริงๆ สีแดงของเลือดที่ตัดกับหน้าหนังสือเก่าๆ มันสื่อถึงพลังอำนาจบางอย่างที่กำลังถูกปลุกขึ้นมา คนดูอย่างเราต้องนั่งจ้องจอไม่กระพริบตาเลย
ความขัดแย้งระหว่างสองขั้ว
การยืนเผชิญหน้ากันระหว่างชายชุดสูทกับหญิงชุดแดงที่มีเด็กผมขาวอยู่ตรงกลาง มันเหมือนการต่อสู้ของสองพลังที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง ดันเจียนนี้ ผีทั้งหมดคือญาติผม วางโครงเรื่องได้น่าสนใจมาก ฉากที่ชายชุดสูทกางแขนออกเหมือนจะปกป้องหรืออาจจะกำลังควบคุมสถานการณ์ มันทำให้คนดูสงสัยว่าจริงๆ แล้วใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายร้ายในเรื่องนี้
