ฉากเปิดเรื่องในดันเจียนนี้ ผีทั้งหมดคือญาติผม ทำเอาผมต้องกลั้นหายใจเลยทีเดียว ภาพเมืองที่พังทลายใต้แสงจันทร์สีแดงช่างน่ากลัวมาก ตัวละครหลักที่ยืนอยู่ท่ามกลางกองทัพซอมบี้แพทย์และพยาบาลดูโดดเดี่ยวแต่ทรงพลัง ความตึงเครียดพุ่งสูงจนแทบจะทะลุหน้าจอออกมา เป็นตอนที่ทำให้เรารู้สึกหวาดกลัวแต่ก็อยากดูต่อทันที
ต้องยกนิ้วให้ทีมออกแบบตัวละครในดันเจียนนี้ ผีทั้งหมดคือญาติผม โดยเฉพาะร่างปีศาจที่มีปีกสีดำและดวงตาสีแดงฉาน มันดูอันตรายและทรงพลังมาก ฉากที่มันลอยอยู่เหนือพื้นพร้อมหนวดสีดำที่ขยับไปมานั้นสร้างความรู้สึกอึดอัดได้ดีมาก เป็นศัตรูที่ดูน่าเกรงขามและทำให้เราเอาใจช่วยตัวเอกสุดๆ
ใครจะคิดว่าตัวละครในชุดคลุมสีแดงจะเปลี่ยนจากเด็กน้อยน่ารักกลายเป็นปีศาจฟันแหลมคมได้ขนาดนี้ ฉากสุดท้ายในดันเจียนนี้ ผีทั้งหมดคือญาติผม ที่เธอแสยะยิ้มพร้อมผีเสื้อสีแดงบินรอบตัวนั้นสวยแต่ก็น่ากลัวมาก เป็นการหักมุมที่คาดไม่ถึงจริงๆ ทำให้เรารู้สึกว่าในเรื่องนี้ไม่มีใครปลอดภัยเลยสักคน
ฉากที่ตัวละครชายวิ่งหนีอย่างสุดชีวิตในดันเจียนนี้ ผีทั้งหมดคือญาติผม ทำเอาใจผมเต้นรัวไปตามเขาเลย ภาพที่เขาหกล้มและพยายามคลานหนีนั้นสื่อถึงความสิ้นหวังได้ดีมาก แสงไฟถนนที่สลัวๆ กับเงาปีศาจที่คืบคลานเข้ามาสร้างความกดดันได้สุดยอด คนดูอย่างเราแทบจะอยากกระโดดเข้าไปช่วยเขาเลยทีเดียว
ปกติเราเห็นแต่ซอมบี้ทั่วไป แต่ในดันเจียนนี้ ผีทั้งหมดคือญาติผม กลับเป็นหมอและพยาบาลที่กลายเป็นซอมบี้ ถือว่าเป็นไอเดียที่แปลกใหม่มาก ฉากที่พวกเขาถือเข็มฉีดยาขนาดใหญ่เดินเข้ามาพร้อมกันนั้นน่ากลัวแบบแปลกๆ ทำให้เรารู้สึกว่าแม้แต่สถานที่รักษาพยาบาลก็กลายเป็นนรกได้เหมือนกัน